BEP Yılında Kaç Kez Hazırlanır? Bir Genç Yetişkinin Duygusal Yolculuğu
Giriş: Beklentilerin ve Gerçeklerin Çatışması
Kayseri’de, dağların eteğinde, sabahları güneşin yavaşça doğduğu o sokakta, yıllardır alıştığım bir ritüel var: BEP. Eğitim hayatımda, her yıl bir kez, aslında tam olarak yılda bir kez diyorum ama gerçekte bu sayı benden ve çevremden beklenenin çok ötesinde oluyor. Hangi dönemdeyim, ne kadar hazır hissediyorum, BEP için hazırlık yapmaya ne kadar isteğim var, bunlar hiç değişmiyor. Ancak bir gün, sabah uyandığımda BEP için hazırlığımı ne kadar duygusal bir savaşa dönüştüğünü fark ettim.
İlk Hazırlık: Heyecanın Yavaşça Kaybolduğu Anlar
Geçen yıl BEP için hazırlıklara başlamak üzere bilgisayarımın başına oturduğumda, Kayseri’deki kış soğuğu içimi ürpertiyor ve odada yalnızım. Bilgisayarımda açtığım dosyanın boş sayfasına, tek tek kelimeleri yazmaya başladım. Planlama, hedefler, ihtiyaçlar… Yılda bir kez yaptığım bu süreç aslında her seferinde içimde daha fazla kayboluyorum. “BEP hazırlıklarını ne kadar doğru yapabiliyorum?” diye düşündüm. Öğretmenlerim, okul yönetimi, veliler, her birine kendi sorumluluğumu nasıl aktarabileceğimi düşünürken, beynim giderek daha çok bulanıyordu. 25 yaşında olmanın getirdiği bir duygusallık mı yoksa artık sorumlulukları kabullenmenin zorluğu mu bilmiyorum. Ama her yıl aynı korku, aynı heyecanla başlıyordum bu sürece.
Daha önce hiç bu kadar zorlanmamıştım. Başlangıçta ne kadar heyecanlı olduğumu hatırlıyorum. Okulda neler yapmam gerektiğini düşünerek yazmaya başladım. Ama sonra “BEP yılı bir kez mi hazırlanır?” sorusu dönüp durmaya başladı kafamda. Sonraki yıl ne olacak? Her şeyin daha zorlaşacağını hissetmek… Yine eski heyecanlı halim yoktu. Bu yıl çok daha fazla kaygı vardı içinde. Bunu kabul etmeliyim. BEP hazırlığı bana her yıl biraz daha ağır geliyor.
Gerçeklerle Yüzleşmek: Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir sonraki hafta, BEP için yapılması gerekenlerin listesine göz attım. Projeler, raporlar, değerlendirmeler… Bu listeyi her zaman sevmişimdir, çünkü somut şeyler yapabiliyorum. Ancak bu yıl, her bir maddeyi okurken içimde bir şeyler kırılıyordu. Sadece bana ait bir hayal kırıklığıydı. Her şey daha zorlu, her şey daha karmaşıktı. Geleceğe dair bir kaygı vardı ve buna karşı hep bir isteksizlik, belki de geçmişteki tüm o umut dolu hazırlıklara duyduğum sevgi kaybolmuştu. Bunu fark ettiğimde, kaygılarımı fark etmek de bir anlamda beni kötü hissettirmişti. Çünkü biliyordum ki, bu sadece bir geçiş dönemi değil, bir büyüme sancısıydı. Büyürken, daha fazla sorumluluk alıyordum. Ama bu sorumluluklar çok fazla ağır geliyordu.
Ne zaman BEP için hazırlık yapmaya başlasam, içimde “ya başarısız olursam?” düşüncesi beliriyor. Hep aynı kaygı: Beklentilerimle, başarmam gerekenlerle ilgili korkular. Ancak hayat, hep başarmayı isteyenlere değil, cesaretle yol alabilenlere fırsat veriyor. Bu yıllarca karşılaştığım zorlukların bana öğrettiği bir gerçekti. Kendimi yeniden toparlamak zorundaydım.
Sonraki Yıl: Hep Aynı Hazırlıklar, Hep Aynı Duygular
Bir sonraki yıl, BEP için hazırlık yine başladı. Fakat bir şey fark ettim: Her yıl aynı hissiyatı yaşıyorum. Heyecan mı? Pek yok. Başarıya olan inancım mı? Zayıf. Ama diğer taraftan, “BEP yılda kaç kez hazırlanır?” sorusunun cevabını buluyorum: Bir değil, iki değil, üç kez! Çünkü her yıl, yaşadığım duygusal fırtına bana daha fazla şey katıyor. Kaygı, hayal kırıklığı, belirsizlik… Ama sonunda bir umut da doğuyor. İnsanın kendini aşmaya çalıştığı her an, yeni bir şey öğrenmesini sağlıyor. Bunu şimdi kabul ediyorum: Bir yıl boyunca hazırladığım BEP, benim kendi içsel yolculuğumun bir parçası.
Duygusal açıdan bakınca, BEP hazırlıklarını her yıl daha fazla hissediyorum. Ama bu hisler, bana her şeyin geçici olduğunu hatırlatıyor. “Bu yıl da geçecek, bu yıl da halledeceksin,” diyorum. Ve o küçük umutlar, tekrar başlamak için güç veriyor. Kayseri’nin karla kaplı sokaklarında her sabah okula giderken, içimdeki umutla bu yola başlıyorum.
Sonuç: BEP, Sadece Bir Başlangıç mı?
BEP yılda kaç kez hazırlanır? İyi bir soru, değil mi? Bu yazıdaki yolculuk, sadece bir belge hazırlığı değil; aynı zamanda içsel bir savaşı, bir yolculuğu anlatıyor. Kaygılarım, korkularım, umutlarım ve çabalarım hep bu yolda. Yıllar geçtikçe, BEP’in ne kadar zorlayıcı olduğunu düşündüm, ama sonunda fark ettim ki, aslında her yıl aynı hazırlığı yapıyor olmam, hayatın bana her seferinde yeni bir şans sunduğunu gösteriyor. Her yeni BEP, bir önceki yılın hatalarından, düşüşlerinden ders almak için yeni bir fırsat oluyor.
Ve belki de BEP yılda kaç kez hazırlanır? Her yıl, her an, her gün. Çünkü bu süreçteki her hazırlık, beni biraz daha ben yapıyor.